نگارستان

دیشب یکی از دوستان قدیمی این آهنگ رو گذاشته بود در کانال تلگرامش. میدونستم خانمی در زندگی این دوست وجود داره که باعث شده به بهانه‌ای این ترانه رو بذاره. از تصورشون کنار هم، لبخند به لبم اومد. اگر چه که هر دو رفقای نادیده هستند. 

بله واقعاً درست می‌فرمایند که:

در میان این همه غوغا و شر

عشق یعنی کاهش رنج بشر

وقتی آهنگ رو پلی کردم، در راهِ کافه‌ی همیشگی بودیم. سرمو خم کردم به سمت شیشه، این آهنگ رو گوش دادم و به این فکر کردم چقدر خوبه مردی با وجود زنی احساس کنه:

کنارت دلم تنگ میشه برات

هراس نبودت رو از من بگیر

بذار بعضی وقتا کلافه‌ت کنم

بذار خیره شم تو چشمات، سیرِ سیر

من از روزگارم حالا راضی‌ام

هوامو تو داری، همین کافیه

تو تشویش دنیامو کم کنی

خزونم، بهاری! همین کافیه.